Hij zat in de boot.
De riemen lagen klaar.
De eerste riem voelde zwaar.
Elke slag bracht herinneringen naar boven.
Het gemis, de pijn,
de leegte die hij niet had gekozen.
Hij trok en trok,
maar de boot draaide rondjes.
Hij bleef hangen in verdriet.
Toen greep hij de andere riem.
Verdergaan.
Doorgaan met werken,
lachen, zorgen,
plannen maken.
Het leek alsof hij vooruitging.
Maar de boot draaide opnieuw rondjes.
Want het verdriet was niet weg.
Pas toen hij beide riemen vastnam,
kwam er beweging.
Het ging langzaam,
soms schokkerig,
soms tegen de stroom in.
Soms trok hij harder aan de ene kant,
dan weer aan de andere.
Maar er kwam vooruitgang.
Zo is rouw.
De ene riem staat voor verlies,
de andere voor verder leven.
Allebei zijn nodig.
Allebei vragen ze kracht.
En alleen samen brengen ze je verder,
stap voor stap,
in een leven dat voorgoed veranderd is.
De betekenis erachter
In de theorie van rouw wordt dit het dual process genoemd: het heen en weer bewegen tussen verliesgerichte rouw en herstelgerichte rouw.
- De riem van verlies staat voor verdriet, pijn en gemis. Alleen daaraan trekken laat je rondjes draaien.
- De riem van verder leven staat voor het oppakken van je bestaan, nieuwe rollen, soms zelfs weer plezier ervaren. Alleen daaraan trekken voelt alsof je door kunt, maar onderhuids blijft het verlies trekken.
Vooruit kom je pas wanneer je beide riemen gebruikt.
Verdriet erkennen én leren leven in een veranderde werkelijkheid.
Soms is de ene riem zwaarder, soms de andere. Het ritme verschuift, en dat is normaal.
Rouw is geen keuze tussen blijven hangen in verlies of doorsnellen naar de toekomst.
Het is telkens opnieuw zoeken naar evenwicht.
Alleen zo ontstaat beweging — langzaam, stap voor stap — in een leven dat nooit meer hetzelfde zal zijn, maar wel weer richting krijgt.