Het leven gaat sneller dan we willen toegeven.
Niet in dagen.
Maar in jaren.
Je kijkt even op.
En ineens zijn er vijf voorbij.
Tien.
In die jaren zijn we druk geweest.
Werk.
Verplichtingen.
Dingen die “moeten”.
En ondertussen zeggen we tegen onszelf:
“Binnenkort spreken we af.”
“Volgende maand maken we tijd.”
“Als het wat rustiger wordt.”
Maar rustiger wordt het zelden.
En voor je het beseft ben je zelf ouder geworden.
Gaan de kinderen hun eigen weg.
En worden je ouders ook ouder.
Langzamer.
Kwetsbaarder.
Niet plots.
Maar beetje bij beetje.
In kleine dingen.
Een stap die trager gaat.
Een vraag die ze vroeger nooit stelden.
Tot er een moment komt waarop je denkt:
waar zijn die jaren gebleven?
Deze week veranderde er iets in ons gezin.
Mijn ouders zijn bij ons komen wonen.
Samen.
En toch elk op hun eigen plek.
De zorg krijgt een andere richting.
Waar zij vroeger voor ons zorgden, zorgen wij nu meer voor elkaar.
En later misschien meer voor hen.
Het was geen toevallige beslissing.
We zijn er bewust voor verhuisd.
Een keuze.
Omdat tijd met de mensen die je lief zijn geen bijzaak mag zijn.
In mijn werk hoor ik genoeg verhalen.
Ik zie hoe snel het leven kan kantelen.
Hoe eindig tijd eigenlijk is.
Ik wil later niet terugkijken met de gedachte:
had ik maar meer tijd gemaakt.
Uiteindelijk gaat het leven niet over wat je allemaal gedaan hebt.
Maar over de liefde die je hebt geleefd.