Haar rouw is deel van de mijne
Ik hoorde haar rouw en ik zag haar verdriet. Haar hoofd bleef teruggaan naar toen, naar hoe het was, naarde mooie tijden samen. Ze vroeg waarom. Waarom dit. Waarom nu. Alsof er ergens nog een antwoord lag dat het lichter zou maken. Maar wat ik zag, was iets anders. Een gemis dat niet opgelost wil worden. Rouw leeft niet in verklaringen, maar in herinneringen en in alles wat ineens ontbreekt. En soms is het al genoeg om daar niet van weg te gaan. Om het niet te verzachten of te veranderen. Gewoon blijven bij wat er nu is.